Όταν νιώθουμε τον Θεό μακριά μας


« καὶ ἐρεῖ· μενῶ τὸν Θεὸν τὸν ἀποστρέψαντα τὸ πρόσωπόν αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ οἴκου ᾿Ιακὼβ καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ᾿ αὐτῷ. Ησαίας 8,17»

Την εβδομάδα αυτή συζητούσα με πολλούς φίλους μου οι οποίοι μου έλεγαν ότι νιώθουν πως ο Θεός είναι μακριά από τη ζωή τους. Ότι νιώθουν πως είναι μίλια μακριά τους. Νιώθουν μοναξιά, πνιγμένοι από καταστάσεις. Νιώθουν την ψυχή τους σαν σε ξηρή έρημο.

Αυτό με έκανε να σκεφτώ και να θυμηθώ πως πριν από μερικά χρόνια ένιωθα ακριβώς το ίδιο. Ένιωθα πως ήμουν εγκαταλελειμμένη μέσα σε μια πολύ ξηρή έρημο. Όλα γύρω μου γκρεμίζονταν. Πνιγόμουν από οικονομικά προβλήματα. Φίλοι με είχαν πληγώσει. Έχασα αγαπημένα πρόσωπα γεγονός που ράγισε την καρδιά μου. Κλάπηκε το αυτοκίνητό μας. Ο σύζυγος μου είχε ένα σοβαρό ατύχημα που τον ανάγκασε να είναι έξι μήνες εκτός δουλειάς. Ήταν το ένα κακό μετά το άλλο. Και σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά, ένιωθα πως ο Θεός με είχε εγκαταλείψει.

Είναι τόσο εύκολο να δοξάζουμε τον Θεό όταν όλα γύρω μας πηγαίνουν καλά. Τι συμβαίνει όμως όταν οι καταστάσεις είναι δυσάρεστες; Όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται; Τι κάνουμε όταν νιώθουμε ότι Εκείνος είναι μακριά μας; Θα πρέπει να συνεχίσουμε να τον δοξάζουμε ακόμη και όταν περνάμε την δοκιμασία παρ’ όλο τον πόνο που νιώθουμε. «διότι συκῆ οὐ καρποφορήσει, καὶ οὐκ ἔσται γενήματα ἐν ταῖς ἀμπέλοις· ψεύσεται ἔργον ἐλαίας, καὶ τὰ πεδία οὐ ποιήσει βρῶσιν· ἐξέλιπον ἀπὸ βρώσεως πρόβατα, καὶ οὐχ ὑπάρχουσι βόες ἐπὶ φάτναις. 18 ἐγὼ δὲ ἐν τῷ Κυρίῳ ἀγαλλιάσομαι, χαρήσομαι ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου. Αβακούμ 3,17-18»

Θα υπάρξουν περίοδοι στη ζωή μας όπου ο Θεός θα μας δοκιμάσει μένοντας μακριά μας. Οι περίοδοι αυτοί είναι σαν βαρύ χειμώνες ή σαν τις ξηρότερες ερήμους. Δεν πρέπει να ξεχνούμε όμως ότι στην πραγματικότητα δεν μας έχει εγκαταλείψει, ούτε μας έχει ξεχάσει. Το λέει και στον Λόγο Του αυτό. Έχει απλά κρύψει το πρόσωπό Του από εμάς.

Όταν συμβαίνει αυτό αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε για πόσο καιρό θα είμαστε μέσα στην έρημο. Αυτό μπορεί να διαρκέσει από μερικές μέρες, εβδομάδες, μήνες μέχρι και χρόνια. Είναι απλά μέρος της δοκιμασίας μας. Μέσα από αυτήν την έρημο τείνουμε να ωριμάζουμε και να ερχόμαστε πιο κοντά Του. Όλοι περνάμε έστω και μία φορά από μια τέτοια περίοδο. Είναι πολύ οδυνηρή αλλά ζωτική και απαραίτητη για να αναπτυχθεί και να ωριμάσει η πίστη μας.

Ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα τέτοιας κατάστασης ήταν ο Ιώβ. Ο Ιώβ αντιμετώπισε τέτοια δοκιμασία πίστης. Δεν ένιωθε την παρουσία του Θεού στη ζωή του. «ἀριστερὰ ποιήσαντος αὐτοῦ καὶ οὐ κατέσχον· περιβαλεῖ δεξιά, καὶ οὐκ ὄψεται. 10 εἶδε γὰρ ἤδη ὁδόν μου, διέκρινε δέ με ὥσπερ τὸ χρυσίον. Ιώβ 23,9-10» Είναι μία δοκιμασία πίστης. Θα συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε, να αγαπούμε, να υπακούμε και να Τον δοξάζουμε ακόμα κι αν δεν τον νιώθουμε κοντά μας;

Τις στιγμές που τον νιώθουμε απομακρυσμένο, όταν όλα γύρω μας καταρρέουν, τότε είναι που επεκτείνεται η πίστη μας. Αυτό συνέβη με τον Ιώβ. Μέσα σε μια μέρα έχασε την οικογένειά του, την επιχείρησή του, την υγεία του, και όλα τα υπάρχοντά του. Και διαβάζοντας το βιβλίο του Ιώβ, παρατηρούμε ότι σε σχεδόν 36-37 κεφάλαια ο Θεός ήταν σιωπηλός!

Τι κάνουμε τότε; Πως τον δοξάζουμε όταν καταρρέουν όλα γύρω μας κι Εκείνος παραμένει σιωπηλός; Κάνουμε αυτό που έκανε ο Ιώβ: «Οὕτως ἀναστὰς ᾿Ιὼβ ἔρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐκείρατο τὴν κώμην τῆς κεφαλῆς καὶ πεσὼν χαμαὶ προσεκύνησε τῷ Κυρίῳ καὶ εἶπεν· 21 αὐτὸς γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ· ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλατο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας. Ιώβ 1,20-21»

Όταν καταρρέει η ζωή μας και ο Θεός παραμένει σιωπηλός θα πρέπει να βρούμε πράγματα να τον δοξάζουμε όπως ο Ιώβ. Ας Τον δοξάζουμε για την αγάπη Του και την καλοσύνη Του. Να Τον δοξάζουμε γιατί είναι Παντοδύναμος και Φιλεύσπλαχνος. Γιατί όλα είναι στα χέρια Του, για τα σχέδια που έχει για τη ζωή μας και την ζωή μας, και γιατί θα μας βγάλει από την έρημο.

Να μην παύσουμε να Τον εμπιστευόμαστε ακόμη και μέσα στις δύσκολες ώρες και ξηρές στιγμές. Να περιμένουμε και να υπομένουμε με υπομονή χωρίς να γκρινιάζουμε και να μουρμουράμε. Ο Ιώβ Τον εμπιστεύτηκε μέσα στον πόνο του. Παρέμεινε πιστός. «διὰ τοῦτο ἐπ᾿ αὐτῷ ἐσπούδακα, νουθετούμενος δὲ ἐφρόντισα αὐτοῦ. 15 ἐπὶ τούτῳ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ κατασπουδασθῶ· κατανοήσω καὶ πτοηθήσομαι ἐξ αὐτοῦ. Ιώβ 23, 14-15»

Ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός είναι άλλο ένα παράδειγμα για εμάς από την Καινή Διαθήκη. Τον εγκατέλειψαν οι φίλοι Του, οι μαθητές Του, ακόμη και ο Πατέρας Του όταν ήταν στο σταυρό. Έκραξε με απόγνωση: «Θεέ μου, Θεέ μου γιατί με εγκαταλείπεις;»

Ο Ιησούς έδωσε τα πάντα για να έχουμε εμείς τα πάντα. Μέσα από αυτές τις περιόδους ξηρασίας να θυμόμαστε όλα αυτά που έκανε Εκείνος για εμάς.Δε θα πρέπει ποτέ να λέμε ότι δεν έχουμε κάτι να Τον ευχαριστήσουμε. Έδωσε ο ίδιος ο Θεός για χάρη μας τον μονογενή του Υιό, για να μην χαθούμε. Γι’ αυτό και μόνο είναι Αξιος να Τον δοξάζουμε και να Τον ευχαριστούμε καθημερινά. Αμήν!

Advertisements

YOUR COMMENTS BRING SO MUCH JOY TO ME, ESPECIALLY KNOWING THAT MOST OF US ARE MILES AND MILES AWAY FROM EACH OTHER. IT MAKES ME FEEL AS IF WE ARE TOGETHER ENJOYING FELLOWSHIP WITH EACH OTHER, ENCOURAGING ONE ANOTHER AS WE GET ON WITH OUR DAILY JOURNEY IN LIFE

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s